FORT
Conserveren en verhalen vertellen...
Ariënne Boelens, 27 oktober 2015

Hoera, WE (lees Rotterdam) krijgen een conserveringsgebouw!
Het inzichtelijk maken van het conserverings- en restauratieproces binnen de beeldende kunst is al langer populair.

Museum Gouda had al in 2002-2004 een aparte glazen ruimte het museum gemaakt. In deze geklimatiseerde ruimte werden de cartons (kartonnen sjablonen) van de glas in lood ramen van de Sint Janskerk publiekelijk gerestaureerd. Instituut Collectie Nederland (tegenwoordig onderdeel van Rijksdienst Cultureel Erfgoed) en de SBMK (Stichting Behoud Moderne Kunst) bedachten en organiseerden het Europese project Inside Installations van 2004-2011. De problemen die gepaard gaan met het behoud van moderne en hedendaagse kunst werden in Europees verband besproken en belicht. De verschillende betrokken musea en kunstinstanties toonden publiekelijk de problematiek van de conservering van hedendaagse kunst.
Problemen zoals: Wat te doen met een video-installatie die getoond moet worden op niet meer bestaande beeldbuizentv’s? Wat te doen met een grote zeppelin van plastic en tape, waarvan het materiaal uitdroogt? Hoe behoud je een performance, waarbij de kunstenaar niet wil dat deze wordt vastgelegd, op welke manier dan ook, wordt vastgelegd?

– - – - – - – - – - – - – - – -
een hedendaags kunstwerk,
bestaande uit ouderwetse
Beeldbuizen TV’s
– - – - – - – - – - – - – - – -


Ik word zelf altijd enthousiast van een kijkje achter de schermen. Ik vind het leuk als een conservator van het Kröller-Müller Museum mij leert waarom het kunstwerk van Richard Serra in de beeldentuin nu is ‘aangetast’ en veranderd is ten opzichte van tien jaar geleden. Terwijl ik in eerste instantie denk: huh, we hebben het over drie grote dikke cortens stalen platen in de openbare ruimte, hoezo aangetast?

Dat het achterliggende verhaal interessant, soms zelfs interessanter is, dan wat je in eerste instantie ziet, dat is niet enkel in de kunst het geval. Een bed in een cel krijgt een andere lading, als je weet dat het het bed van Nelson Mandela is geweest. Een prachtige jurk op een pop, krijgt een extra lading als je weet dat het de jurk is die de koningin droeg tijdens de kroning.

Soms zijn er echter knelpunten. Soms is iets zo visueel sterk dat het achterliggende verhaal niet meer aanwezig is. Soms is er een mooi verhaal, maar wordt het slecht verteld of komt het niet voldoende tot zijn recht. Sommige onderzoekers hebben de neiging om te blijven hangen in details of er langdradig over te schrijven. Of er wordt gedacht: als het eenmaal opgeschreven of onderzocht is, is het ‘klaar’.

Het naar buiten brengen van het verhaal en het ‘presenteren’ is iets wat aandacht verdient. Je gaat toch ook niet een sprookje aan je kind voorlezen met een vlakke stem? Waarom zou je dan het verborgen verhaal van het kunstwerk wel opschrijven, maar plaatsen op een onvindbare webpagina of op een onooglijke plek presenteren?

– - – - – - – - – - – - – - – -
‘Ik ben toch klaar,
als ik mijn onderzoek
online heb gezet?’
– - – - – - – - – - – - – - – -


Bij de restauratie van de cartons in Museum Gouda, maakten we workshops voor kinderen. Zij leerden papier restaureren. Voor Inside Installations zijn er workshops, lezingen en tentoonstellingen geweest. We hebben toentertijd een website, een verslag en uiteindelijk een publicatie ontworpen. Naar aanleiding van dit Europese project werd er een driedaags symposium georganiseerd.

Dat Museum Boijmans Van Beuningen het vertellen en presenteren van het verhaal in het conserveringsgebouw serieus zal nemen, daar twijfel ik niet aan. Ik ben benieuwd hoe en welke verhalen het museum in het collectiegebouw zij gaat vertellen en op welke manier.

En jij? Hoe is het met jouw verhaal? Moet jij je verhaal nog vinden?
Vind het, vertel het en geef het alles wat het verdient!








FORT
Lente en bijzondere boerinnenkuiten
Ariënne Boelens, 11 mei 2015

Het is weer lente. Ik hoor mannen om me heen roepen:
‘Jiehaa, tijd voor rokjesdag!’

Zelf ben ik niet zo van de rokjes. Ik vind dat ik boerinnenkuiten heb. Niet dat ik boerinnenkuiten op zich lelijk vind, maar ze passen niet echt bij de rest van mijn lijf. Vind ik. Raar eigenlijk dat ik er zo tegenaan kijk... Als ik mijn vakgebied er bij betrek, zou ik me ook kunnen realiseren dat die verrassend stevige kuiten juist mijn Unique Selling Point zijn.

Bij bedrijven kom je dit fenomeen vaak tegen. Als ik organisaties onderzoek op de ‘bijzonderheid’ van hun karakter, projecten of producten, dan vind ik soms wel vijf Unique Selling Points die benut zouden kunnen worden. Een aantal opdrachtgevers is zich daar niet van bewust, anderen weten het wel, maar willen er ’t liefst niets mee doen. Als ik vraag waarom niet, dan krijg ik antwoorden als: ‘Het is toch raar om juist dát te laten zien of te vertellen? Dat doet niemand!’ Of: ‘Ik wil dat wel laten zien, maar consumenten zijn daar niet aan gewend, dat snappen ze niet.’ Soms zetten ze dergelijke opmerkingen kracht bij, door me een folder of website van een concurrent te laten zien en zeggen:

– - – - – - – - – - – - – - – -
‘Kijk, dit is wat zij doen;
doe voor ons ook
maar zoiets’...
– - – - – - – - – - – - – - – -


Ik vind deze gedachte heel benauwend, in het verlengde van : ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.’ Alles doen zoals anderen dat doen of zoals ‘ze’ dat gewend zijn (wie dat dan ook mogen zijn). Nooit je hoofd boven het maaiveld steken want dan wordt het afgehakt.
Zo ook het advies van de Raad voor Cultuur aan musea: ‘Doe vooral alles wat de gebruikers willen, of wat we denken dat ze willen.’
(Zie mijn vorige ‘verhaal’ over het belang van werken met je eigen verhaal).

Als je meer dan honderd jaar geleden aan mensen had gevraagd wat ze zouden willen, dan hadden ze gezegd: ‘een sneller paard’. Ze zouden niet hebben gezegd: ‘een auto graag’.
Ik ben van mening dat je niet bang moet zijn om het anders te doen en eigenwijs te zijn. ;-) Ook al betekent dat, dat je enorm op je snufferd kunt gaan.

– - – - – - – - – - – - – - – -
Om maar eens
Paul Arden te citeren:
‘Be unfashionable.
Take risks.’
– - – - – - – - – - – - – - – -


Want:
Zonder de maker met de vraag hoe het anders kan, geen kunst, design of Apple Macintosh.
Zonder die dromer naar een andere wereld, geen reis naar de maan.
Zonder durf en een eigen verhaal, geen Gronings Museum.
Zonder die ene uitvinder of ontwerper geen innovatie.

Ik weet wat mij te doen staat: ik ga morgen mijn stevige boerinnenkuiten aan de wereld laten zien!
Ga jij morgen ook je USP optimaal benutten?

Wat let je; het is lente!







FORT
Laat jij het vuurtje bij je aanwakkeren? Laat jij je inspireren?
Michel Kolenbrander, 25 maart 2015

‘Wat kan ik voor u doen?’
Dat was de eerste vraag die ik altijd stelde toen ik in de bediening van een restaurant mijn carrière begon. Herkenbaar die vraag? Ook ervaring in de horeca? ;-) Je hebt de koffie waarschijnlijk, net als ik destijds, zeer vriendelijk geserveerd. Toch? Maar heb je wel eens gevraagd waarom dat kopje koffie belangrijk was voor je gast? Ik niet...

Als je aan mensen vraagt waarom iets belangrijk voor hen is krijg je inzicht in hun achterliggende wensen en behoeften. Hierdoor ben je beter in staat om, vanuit je onderscheidende kracht, je aanbod op hen af te stemmen. Je creëert waarde en wakkert zo het vuurtje aan bij je klant of gast.

– - – - – - – - – - – - – - – -
Frisse ideeËn
en inspiratie: ÉÉn
van mijn nieuwste
kopjes koffie
die ik serveer
– - – - – - – - – - – - – - – -


Deze week sprak ik Tom; hij vond ons gesprek inspirerend. Toen ik de waarom vraag stelde antwoordde Tom: ‘Ik vind het belangrijk om te sparren. Hierdoor kan ik sneller en beter presteren.’ Tom was in ons gesprek tot nieuwe inzichten en ideeën gekomen. Ons gesprek gaf hem energie. Ook met Carolien had ik zo’n inspirerend gesprek. De volgende dag kreeg ik een spontane email met de vraag: ‘Kun je mij helpen om als coach/mentor mijn bedrijf beter te positioneren en te focussen?’.



Ik deed het al vaker, maar bij deze maak ik het voor jou officieel. Frisse ideeën en inspiratie is ‘één van mijn nieuwste kopjes koffie die ik serveer’. Ik noem het BrandCoaching, creëer er waarde mee en wakker er je vuurtje mee aan.

TIP van de BRANDMEESTER
Laat jij klanten wel eens verhalen vertellen over ervaringen met jou of je bedrijf? Vraag dan eens aan je gasten of klanten wat ze van je vinden en waarom dat belangrijk voor hen is.
FORT
verhalen in beeld
Bob van der Vlist, 11 maart 2015



Lui, dat is een woord dat niet vaak voorkomt in mijn dagelijks leven. Altijd onderweg, en wanneer er vrije tijd is ben ik meestal aan het sporten. Twee keer per week boksen en twee marathons in een jaar, dat vind ik leuk.

Met de vraag van NRC next ‘doe iets met lui’ kwam ik terecht bij het boek van de Franse marxist Paul Lafargue: Le droit à la paresse (Het recht op luiheid, 1883).
Hij beschrijft in het boek onder andere dat we drie uur per dag moeten werken voor ons inkomen en de rest van de tijd moeten werken aan onze eigen lichamelijk en geestelijke ontwikkeling.
– - – - – - – - – - – - – - – -
Een aanleiding voor mij
om op zoek te gaan naar hobby’s
waarbij je stilstaat en
dus niet hoeft te zweten.
– - – - – - – - – - – - – - – -

Zo ondekte ik de hobby van Gertjan Staphorst; deurwaarder en vliegtuigspotter, Johan Hamstra; containerinspecteur en duivenmelker en Joost Stallen, redacteur en modelvliegclub vlieger. Alle drie hebben ze naast hun werk een “enorme” passie voor hun hobby. Even helemaal niks, geen werk, geen gezin, geen sleur, alleen ik met mijn hobby. Op dat moment zijn ze vrij en volgens auteur Paul Lafargue lekker lui.


De serie ‘zweetloze hobby’s’ geeft weer hoe bob werkt. ‘Ik ben een beeldmaker’, zegt hij zelf. Maar het gaat veel verder dan een ieder die met zijn eigen telefoon een foto neemt.

De kracht van Bob ligt in het stilstaan, nadenken over de inhoud en de thematiek. Vervolgens ziet hij een beeld in zijn hoofd, zoekt een locatie en regisseert vervolgens de gehele foto. Het is niet zo star dat hij de situatie naar eigen hand zet, maar hij laat de mensen bewegen, doen, praten, reageren, zichzelf zijn. Hij legt de kracht van de mensen vast in een foto, de passie, de inspanning; hij versterkt het verhaal van die persoon.

Een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Hieronder nog een aantal krachtige beeldverhalen van mensen.

Ron van Dyck, re-enactor. Uit de (in ontwikkeling) serie ‘110 hobby’s’.


Uit de (in ontwikkeling) serie ‘110 hobby’s’.
FORT
de bezoeker, Koekje bij de koffie en het gebrek aan fietsenstandaards
Ariënne Boelens, 4 februari 2015

Ik houd van kunst en cultuur. Sterker nog ik houd van moderne - en hedendaagse kunst, experimenteel theater, hedendaagse dansvoorstellingen en ‘zware’ tentoonstellingen die me iets nieuws vertellen of leren. Ik ben een van die vreemdsoortige personen in de niche markt.
Ik kreeg zelfs een keer de opmerking, tijdens een lezing over marketing en reclamepsychologie, toen ik als enige in de zaal een blijkbaar ongewenste consumenten keuze maakte: ‘Serieus? Ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand hiervoor koos!’

Nederland is halverwege de periode van de cultuurnota 2013-2016. Het effect van de bezuinigingen is zicht- en/of voelbaar. Een aantal kunst- en cultuurinstellingen is uitgedund, programma’s zijn vermagerd en bijzondere projecten worden niet meer uitgevoerd of op de lange baan geschoven. Sommige instellingen hebben zelfs hun huisvesting van de hand gedaan om een zwervend bestaan te leiden.

– - – - – - – - – - – - – - – -
bezoekers moeten
instellingen redden
– - – - – - – - – - – - – - – -


Marketingmanagers zijn aangetrokken om de instellingen te redden van ondergang. Het code woord daarbij is: bezoekersaantallen. Want zonder bezoekers geen draagkracht en zonder draagkracht geen geld of eigenlijk… geen subsidiegeld.

Naarstig wordt naar manieren gezocht om bezoekers te trekken. Bijzondere rondleidingen voor doven, blinden en mensen met Alzheimer. Audiotours waar bekende Nederlanders op een ‘niet saaie’ manier over kunst praten of het kunstwerk ‘uitleggen’. Plekken in expositieruimtes om je mobiele telefoon op te richten, om zo meer informatie te krijgen over het werk via je eigen schermpje. Collecties worden volledig online gezet en deze websites worden de musea van de toekomst genoemd.

De marketingmanagers en bureaus voorspellen de trend-kleuren en vertellen waar een affiche of een goede Facebook-post aan moet voldoen. Zij onderzoeken de customer journey map en maken ‘personae’. Want er wordt gezocht naar die algemene deler: de persona waar jij en ik mee samenvallen. Bijvoorbeeld: Persona Saskia wil vermaakt worden, Jasmien is voor het dagje uit en Piet vergaart graag kennis..

Vergis je niet, ik ga niet zitten zeuren dat het allemaal onzin is.
Sterker nog, ik kan me aangenaam laten verrassen door een andere manier van tentoonstellen. Ik moet enorm lachen tijdens zo’n nieuwe audiotour en geniet van de bijzondere kunst- & theatervoorstelling ‘De Grote Kunstshow’ van Nina Folkersma & Johan Idema. Ik word blij van een theater / muziekvoorstelling van John Buisman in een ijskoude havenloods. En ik wil best ook nog wel een keer passen bij een persona.

Maar slaan de instellingen niet een beetje door? Ik hoor (artistieke) directeuren, curatoren en programmamakers over excel sheets, het niet te betalen koekje bij de koffie en het gebrek aan fietsenstandaards. Bij het Scheepvaartmuseum in Amsterdam moeten de medewerkers de benoemde personae herkennen en die de juiste, bijbehorende route tonen.

– - – - – - – - – - – - – - – -
Koekje bij de koffie
en het gebrek aan
fietsenstandaards
– - – - – - – - – - – - – - – -


Ik mis de visie, het verhaal van de musea of theaters en krijg het gevoel dat ze soms zelf ook hun eigen verhaal kwijt zijn.
Nu de tweede periode van de cultuurnota start en er weer wordt nagedacht over een volgend programma is het naar mijn mening goed om na te denken over het eigen verhaal in plaats van voornamelijk te kijken naar de eis van het krijgen van subsidiegeld: de bezoekersaantallen.

Door bij je eigen verhaal te blijven, bereik je die gebruikers die je wilt bereiken. Zij worden ambassadeurs, die het verhaal doorvertellen. Door bij je eigen verhaal te blijven, blijf je zelf enthousiast en kun je blijven inspireren, enthousiasmeren, verrassen en vernieuwen. Door bij je eigen verhaal te blijven weet je welke medewerkers kloppen bij de organisatie, weet je hoe je moet communiceren en weet je waar een project aan moet voldoen.

Een mooi, inspirerend voorbeeld geeft de directeur van het CoBrA museum, Katja Weitering. Zij vertelde over een tentoonstelling in haar beginperiode bij het museum. Een kunstenaar had in een tentoonstellingsruimte een hoop puin neergelegd. De vaste bezoekers waren geschokt en hadden heel veel kritiek op de tentoonstelling. Toen aan haar werd gevraagd: ‘Zou u weer zo'n tentoonstelling organiseren?’ Zei ze: ‘Jazeker, het klopt namelijk bij de gedachte van CoBrA. Ik zou alleen de bezoeker op een andere manier benaderen of voorlichten’.

Daar zit volgens mij de crux: Neem de gebruiker/bezoeker serieus, maar blijf bij het eigen verhaal dat je wil vertellen.

Ik ben benieuwd... ken jij je eigen ‘verhaal’?